No hace falta ser el coronel Kurtz (aquel que es ya más el de Apocalipsis Now que el del Corazón de las tinieblas) para experimentar el más completo horror. Basta con pensar en el elefante que hace equilibrios sobre la trompa, estricto “autorretrato” de Barceló que viene a completar el conjunto de operaciones cutres de “arte público” de “la Caixa” en el edificio de Herzog & de Meron que acaso ya no flote sino que aluda al batacazo inminente. En cierta medida, se trata de practicar la política del “sostenerla y no enmendarla”, esto es, una prodigiosa terquedad que hace que si algo se ha realizado de pena (por ejemplo, el affaire que va de la infame cúpula de gotelex prehistórico al Pabellón de la Bienal absolutamente demodé no solo no aparezca ningún gesto correctivo sino al contrario la insistencia en la torpeza adquiera la dimensión de lo académico.
Con todo, la (des)vergüenza no es únicamente en nuestros días propia del arte pompier (estatalmente subvencionado) sino la de lo que llamaré estrategias de canibalismo museal. El mejor representante de este comportamiento aborigen es, sin ningún género de dudas, Miguel Zugaza, timonel del Prado y anteriormente de otras instituciones a las que llegó imberbe pero perfectamente engominado. Desde hace años alimenta el sueño de lo que llaman, rimbombantemente, El Gran Prado que consiste, por no marear la perdiz, en anexionarse el Reina Sofía y así poder hacer de todo y, especialmente, el arte contemporáneo que, por alguna razón que ahora no puedo entender, es lo que más mola. Primero fue la exposición lamentable de Cy Twombly que tuvo su particular Lepanto (derrota ominosa y nostalgia perpetua de lo sido) entre los muros de la ampliación desastrosa de Moneo, luego los festivales de Bacon que permanecen en la memoria como uno de los montajes más malos de cuantos he podido ver singular situación la de hacer la peor exposición de un artista contando con sus mejores cuadros), en tiempos intermedios surgía el proyecto, luego desmentido como establece el ritual, de encargar un Serra contundente para decorar algún zaguán, entrada tipo garaje o pasillo desolador.
Por supuesto, el barrizal de Barceló era lo más adecuado para reabrir el Casón. Faltaba la traca: el viaje anhelado y monumental del Guernica. Da igual, aparentemente, si eso suponía desnudar a los otros como tampoco hay que preocuparse porque la gracieta requiera recolocar ciertos cromos, como el de las lanzas o ese otro de una carga o uno más con fusilamiento incluido. En la maqueta era evidente: aquello quedaba “guachi”. Zugaza había tenido una idea, de la misma forma que otros líderes habían tenido un sueño. Seguramente estaba aburrido y con ganas de cumplir lo que suele calificarse como “destino histórico”. Tras haber legitimado o, por lo menos, acatado el informe que “descatalogada” El Coloso ahora tenía que hacer algo colosal. Perpetró el asunto, por emplear terminología para-procesal, “solo o en compañía de otros”. Estas quimeras traer el recuerdo de aquel catedrático, con dotes de titiritero, que lo mismo te da seminarios y conferencias en el antro de la oposición que te comisaría una quijotada o suspira por un poeta chino del siglo VI.
Lo importante es hacer caja y, para complacer a los políticos, montar de cuando en cuando colas en “megaexposiciones” que suelen ser, como sucediera en la de Goya, un ejemplo de falta de rigor. Tal vez lo que impulse la ofensiva caníbal sea la convicción de que ocupándose del presente podrán entregarse sin remordimientos a la frivolidad y al espectáculo sin excusas. El Prado se quiere tragar crudo o cocido (eso es cosa que ahora no se discute) al Reina Sofía. De momento, al diplomático Zugaza, colocado más allá del bien y del mal (ajeno su carguete al código tan sobado de las Buenas Prácticas), le han corrido a palos. Ni siquiera sus habituales adláteres han salido a frenar los improperios. Tenía que comerse el marrón él solo por avaricioso. Algunos piensan que el tema está zanjado y que el papelón agrietado de Picasso sedimenta la consigna del “no pasarán”; creo que están equivocados: estamos en los primeros rounds. El festín de los caníbales no puede aplazarse.
http://www.salonkritik.net
Marina Berdalet - Moviments del Silenci - Acadèmia de Belles Arts de Sabadell
Marina Berdalet
Moviments del Silenci
Acadèmia de Belles Arts de Sabadell
Fundació Privada
Passeig Manresa 20
08202 - Sabadell
93-725-09-45
http://www.fbellesarts.org
http://www.marinaberdalet.blogspot.com
Cub d'Assaig
MARINA BERDALET
Moviments del Silenci
Del 9 de febrer al 20 de març de 2010
Inauguració: dimarts 9 de febrer
a 2/4 de 8 del vespre.
Moviments del Silenci
Acadèmia de Belles Arts de Sabadell
Fundació Privada
Passeig Manresa 20
08202 - Sabadell
93-725-09-45
http://www.fbellesarts.org
http://www.marinaberdalet.blogspot.com
Cub d'Assaig
MARINA BERDALET
Moviments del Silenci
Del 9 de febrer al 20 de març de 2010
Inauguració: dimarts 9 de febrer
a 2/4 de 8 del vespre.
Aya Tsukioka - "Vending Machine"
Aya Tsukioka, 29, a Japanese fashion designer, has come up with a new skirt as a disguise to make the wearer look like a Coca Cola vending machine for helping the women who fear of crime.
Tsukioka says the vending machine shirt will help women to hide behind it to outfox a potential attacker if she walks alone.
The experimental clothes designer says this idea was inspired by a trick used by Japanese ninja assassins, who cloaked themselves in black blankets so they couldn’t be seen at night.
Aya Tsukioka has already sold 20 of the £400 hand-sewn vending machine skirts and it hoping to market the design worldwide.
http://nonducor.wordpress.com/2008/08/22/coca-cola-ninjas/
Carlos Rezende (Artista Plástico, São Paulo, Brasil)
Davis
Um grande projeto o seu, me lembra sempre a instalação de Joan Brossa na Fundação Miró que vi anos atrás, com todas aquelas peças, pequenas, mas cheias de vida. Clarisse Tarran é uma artista maravilhosa e Bia Ia de uma força expressiva única. Saludos....
http://www.carlosrezende.com.br
Um grande projeto o seu, me lembra sempre a instalação de Joan Brossa na Fundação Miró que vi anos atrás, com todas aquelas peças, pequenas, mas cheias de vida. Clarisse Tarran é uma artista maravilhosa e Bia Ia de uma força expressiva única. Saludos....
http://www.carlosrezende.com.br
Domingo festín caníbal - José Luis Brea
“El arte es el domingo de la vida”
Hans-Georg Gadamer
“La verdadera crítica se acerca a su objeto con la misma ternura con que un caníbal se guisaría un recién nacido”
Walter Benjamin
Claro que la sugerencia gadameriana ya se nos queda corta: no basta ese poner en suspenso el ritmo del mundo ordinario -de su exhaustiva dominación por el peso de lo económico-productivo- si se trata de una mera parada protocolar, de la interrupción que introduce el juego, la fiesta o la ceremonia -que definen un espacio de excepcionalidad cuya función litúrgica última -es lo malo de los dominicales- es al final legitimar precisamente el orden puesto en suspenso, el de lo ordinario -como acaso la función de lo antihegemónico y la otredad que pretende representar empieza a ser cada vez más únicamente secretear -y afianzar con ello- su dominación, la del orden.
Más nos pone pensar esa excepcionalidad cuando acaricia extremos más peligrosos o antropológicamente limítrofes: aquellas zonas bataillo-blanchotianas del exceso, la dépense y la sobreabundancia, lo en plus, todo eso que prefigura el territorio del margen -la parte maldita, acaso algo que hace que uno pueda levantarse en domingo y no sentirse en templo de bendición maldita -iglesia, periodismo o museo- sino arrojado al perfil de alguna, todavía, tierra de frontera aplazada, horizonte en fuga.
De esta tierra, en cambio, demasiada domesticación instalada: demasiadas connivencias cómplices de las dominancias y sus contrafiguras, demasiada procesión de pusilánime y lameculos, demasiados correveydiles hacedores de pasillo gestionando -a la baja- todo el papel “revulsivo” del arte, de la cultura, para complacencia y legitimación de lo que hay, de lo que domina, de lo que impera.
Así que, quédeles claro, esto no es un dominical, ni se quiere -siquiera- un suplemento, ni llama “fiesta” o “juego” u otredad a todo eso que no siendo supuestamente neg-ocio, es en el fondo el núcleo mismo de toda la negociación contemporánea -del mundo como la mediocridad que se nos expende a componenda y única condición de que la llamemos vida y la tomemos en ello por auténtica.
Pero es una vida falsa en su empobrecimiento inaceptable, y sólo queremos saber de aquellos festines en que se la aborda sacrificial para mostrarla puesta en peligro, en su arbitraria intolerabilidad, en su condición baldía, en invocación de otra cosa más alta o más, mucho más, baja, informe, peligrosa, matérica, telúrico.
Esos domingos en cambio, y acaso, de idiotas celebraciones imposibles: esos queremos -de una vez: ¿qué otro sentido tendría hablar de biopolítica?-, invocaciones no de la complacencia autosatisfecha de los conformes, sino alarido artaudiano de quienes sienten el pesanervios insoportable del pulso de la vida robada recorrer atroz en su ausentamiento el interior entonces incomprensible de sus órganos, como la condena más ponzoñosa que jamás les ha sido impuesta, atándoles al repugnante día a día -dimanche de la vie, parte de ella.
Y es entonces, y como siempre, Benjamin, el que nos da la pista más segura -pues de lo que aquí hablamos es al cabo de la crítica. Que ella sea mortificación, punta de herida candente: arrojarse inmisericorde contra esa procesión de santurronerías que los canonjes y meapilas veneran, enjundian y ensalman de canturreo beateros. No, no se trata de eso, ni tampoco de encaramar a esos los viejos cultos -de nuestra depreciada laicidad crítica- a otros objetos nuevos en vez de aquellos, de otras profesiones de fe -en vez de las más manidas: no, basta de baraturas, sucedáneos y paños calientes.
Se trata más bien y en cambio de exigir que el papel de eso a lo que llamamos arte dibuje márgenes de experimentación tan genuina -y radicalmente incomposible con la apestosa normalidad del hoy - con lo que hay, que su mero oteamiento prediga mucha sangre, mucha catástrofe, mucha insostenibilidad, mucho derrumbe jericoniano. De reclamar las prácticas que cuando menos lleven el término innovación a un millón de años luz del último inventito de Steve Jobs o la chistosería epigramática para tontolinos capirotes de Damien Hirst. Cuando menos hasta allá, mucho más allá, donde el pequeño titubeo de una forma -sobre su propia decantación- abre el riesgo de las impredecibles mecánicas de la fisión transcuántica de lo simbólico, para el lenguaje, para la cocción de la palabra o la forma, para la factura de la representación, y todo ello traiga una amenaza real -pesadilla que es nuestro sueño- para este mundo nuestro de estabilidad pactada -en este hab itáculo-basura que de modo tan denigrado asumimos llamar cultura.
Y no. Y basta ya. Queremos y creemos en otra crítica: no esa distribuidora de beneplácitos y parabienes, sino aquella que al contrario invita a devorar impío -y desnudar en sus complicidades e insuficiencias- esa nacencia siempre un punto insuficiente y a priori ya negociadas -con el mundo al que antes bien debiera ser, por su sólo gesto y aparición, un derogar y un dictar su edicto de revocación
Y no. Y basta ya. Queremos y creemos en la potencia de las formaciones discursivas para arquitrabar el mundo a nuestro antojo -en su arbitrariedad misma, en su convencionalismo puro, en su carácter meramente pactado y por lo tanto radicalmente subvertible por las propias efectuaciones de las prácticas que las realizan, y en la función -inclementemente analítica e incómplice- que al respecto puede -debe- entonces jugar la crítica.
Esa crítica queremos, y su festín anunciamos como nuestra carta de menú para sus domingos selváticos: una tan dispuesta a atender dónde al mundo le nacen hijos -todavía naturales: de gloriosa bastardía- que no le caben -y nacen inclementes asesinos de lo tan enfermizo del mundo al que llegan- como al mismo tiempo dispuesta a zamparse de aperitivo su carnecita tierna.
Sí: así queremos mirar -y catar- toda esa peligrosería de lo que aún no estaba aquí constelado de necesidad y pacto, por reiteración clonal a la que rendir tributo, y sólo ha sido atraído hasta este suelo caído de fulminación, en cambio, por la fuerza de un puro gesto-potencia (que es el único al que todavía consentimos llamar cultura).
Mirando sus productos, en efecto, todavía con la ternura con que un caníbal se guisaría a un recién nacido.
Saboreando incluso la sospecha de que pudiera tratarse de … nuestro propio -el de la crítica acaso- hijo … ummm.
Felices entonces y en ello estos dominicales festines caníbales; sean de su muy refinado paladar. Como poco, aperitivillos y divertimentos para melancólicos turbios, ahora que tan infrecuente se han vuelto nuestras más amadas elegancias: la de las alegorías mudas y los enigmas de lo ilegible -en el centro genésico de toda escritura-: ese auténtico núcleo polar disperso en que único lo que se escribe dice, ante todo, lo invenciblemente inexpugnable de su potencial inagotable, imantando a la vez y en ello todo acto de lectura profundo o por lo menos apretado, y con, y en ello, también el sino y la solvencia potencial de todo genuino proyecto crítico …
Estas son las apuestas del nuestro -y éste nuestro proponérselo.
Vayan pues por unos y otros estos domingos y el brindis de iniciación que ahora les enviamos para compartirlos. Siempre que quieran: amados lectores nuestros, hipócritas soñados, nuestros semejantes, hermanos en esta lunera glotonería insaciable … de tribu, mundo y crimen.
:: SK :: es posible gracias al apoyo de:
http://www.salonkritic.com
Hans-Georg Gadamer
“La verdadera crítica se acerca a su objeto con la misma ternura con que un caníbal se guisaría un recién nacido”
Walter Benjamin
Claro que la sugerencia gadameriana ya se nos queda corta: no basta ese poner en suspenso el ritmo del mundo ordinario -de su exhaustiva dominación por el peso de lo económico-productivo- si se trata de una mera parada protocolar, de la interrupción que introduce el juego, la fiesta o la ceremonia -que definen un espacio de excepcionalidad cuya función litúrgica última -es lo malo de los dominicales- es al final legitimar precisamente el orden puesto en suspenso, el de lo ordinario -como acaso la función de lo antihegemónico y la otredad que pretende representar empieza a ser cada vez más únicamente secretear -y afianzar con ello- su dominación, la del orden.
Más nos pone pensar esa excepcionalidad cuando acaricia extremos más peligrosos o antropológicamente limítrofes: aquellas zonas bataillo-blanchotianas del exceso, la dépense y la sobreabundancia, lo en plus, todo eso que prefigura el territorio del margen -la parte maldita, acaso algo que hace que uno pueda levantarse en domingo y no sentirse en templo de bendición maldita -iglesia, periodismo o museo- sino arrojado al perfil de alguna, todavía, tierra de frontera aplazada, horizonte en fuga.
De esta tierra, en cambio, demasiada domesticación instalada: demasiadas connivencias cómplices de las dominancias y sus contrafiguras, demasiada procesión de pusilánime y lameculos, demasiados correveydiles hacedores de pasillo gestionando -a la baja- todo el papel “revulsivo” del arte, de la cultura, para complacencia y legitimación de lo que hay, de lo que domina, de lo que impera.
Así que, quédeles claro, esto no es un dominical, ni se quiere -siquiera- un suplemento, ni llama “fiesta” o “juego” u otredad a todo eso que no siendo supuestamente neg-ocio, es en el fondo el núcleo mismo de toda la negociación contemporánea -del mundo como la mediocridad que se nos expende a componenda y única condición de que la llamemos vida y la tomemos en ello por auténtica.
Pero es una vida falsa en su empobrecimiento inaceptable, y sólo queremos saber de aquellos festines en que se la aborda sacrificial para mostrarla puesta en peligro, en su arbitraria intolerabilidad, en su condición baldía, en invocación de otra cosa más alta o más, mucho más, baja, informe, peligrosa, matérica, telúrico.
Esos domingos en cambio, y acaso, de idiotas celebraciones imposibles: esos queremos -de una vez: ¿qué otro sentido tendría hablar de biopolítica?-, invocaciones no de la complacencia autosatisfecha de los conformes, sino alarido artaudiano de quienes sienten el pesanervios insoportable del pulso de la vida robada recorrer atroz en su ausentamiento el interior entonces incomprensible de sus órganos, como la condena más ponzoñosa que jamás les ha sido impuesta, atándoles al repugnante día a día -dimanche de la vie, parte de ella.
Y es entonces, y como siempre, Benjamin, el que nos da la pista más segura -pues de lo que aquí hablamos es al cabo de la crítica. Que ella sea mortificación, punta de herida candente: arrojarse inmisericorde contra esa procesión de santurronerías que los canonjes y meapilas veneran, enjundian y ensalman de canturreo beateros. No, no se trata de eso, ni tampoco de encaramar a esos los viejos cultos -de nuestra depreciada laicidad crítica- a otros objetos nuevos en vez de aquellos, de otras profesiones de fe -en vez de las más manidas: no, basta de baraturas, sucedáneos y paños calientes.
Se trata más bien y en cambio de exigir que el papel de eso a lo que llamamos arte dibuje márgenes de experimentación tan genuina -y radicalmente incomposible con la apestosa normalidad del hoy - con lo que hay, que su mero oteamiento prediga mucha sangre, mucha catástrofe, mucha insostenibilidad, mucho derrumbe jericoniano. De reclamar las prácticas que cuando menos lleven el término innovación a un millón de años luz del último inventito de Steve Jobs o la chistosería epigramática para tontolinos capirotes de Damien Hirst. Cuando menos hasta allá, mucho más allá, donde el pequeño titubeo de una forma -sobre su propia decantación- abre el riesgo de las impredecibles mecánicas de la fisión transcuántica de lo simbólico, para el lenguaje, para la cocción de la palabra o la forma, para la factura de la representación, y todo ello traiga una amenaza real -pesadilla que es nuestro sueño- para este mundo nuestro de estabilidad pactada -en este hab itáculo-basura que de modo tan denigrado asumimos llamar cultura.
Y no. Y basta ya. Queremos y creemos en otra crítica: no esa distribuidora de beneplácitos y parabienes, sino aquella que al contrario invita a devorar impío -y desnudar en sus complicidades e insuficiencias- esa nacencia siempre un punto insuficiente y a priori ya negociadas -con el mundo al que antes bien debiera ser, por su sólo gesto y aparición, un derogar y un dictar su edicto de revocación
Y no. Y basta ya. Queremos y creemos en la potencia de las formaciones discursivas para arquitrabar el mundo a nuestro antojo -en su arbitrariedad misma, en su convencionalismo puro, en su carácter meramente pactado y por lo tanto radicalmente subvertible por las propias efectuaciones de las prácticas que las realizan, y en la función -inclementemente analítica e incómplice- que al respecto puede -debe- entonces jugar la crítica.
Esa crítica queremos, y su festín anunciamos como nuestra carta de menú para sus domingos selváticos: una tan dispuesta a atender dónde al mundo le nacen hijos -todavía naturales: de gloriosa bastardía- que no le caben -y nacen inclementes asesinos de lo tan enfermizo del mundo al que llegan- como al mismo tiempo dispuesta a zamparse de aperitivo su carnecita tierna.
Sí: así queremos mirar -y catar- toda esa peligrosería de lo que aún no estaba aquí constelado de necesidad y pacto, por reiteración clonal a la que rendir tributo, y sólo ha sido atraído hasta este suelo caído de fulminación, en cambio, por la fuerza de un puro gesto-potencia (que es el único al que todavía consentimos llamar cultura).
Mirando sus productos, en efecto, todavía con la ternura con que un caníbal se guisaría a un recién nacido.
Saboreando incluso la sospecha de que pudiera tratarse de … nuestro propio -el de la crítica acaso- hijo … ummm.
Felices entonces y en ello estos dominicales festines caníbales; sean de su muy refinado paladar. Como poco, aperitivillos y divertimentos para melancólicos turbios, ahora que tan infrecuente se han vuelto nuestras más amadas elegancias: la de las alegorías mudas y los enigmas de lo ilegible -en el centro genésico de toda escritura-: ese auténtico núcleo polar disperso en que único lo que se escribe dice, ante todo, lo invenciblemente inexpugnable de su potencial inagotable, imantando a la vez y en ello todo acto de lectura profundo o por lo menos apretado, y con, y en ello, también el sino y la solvencia potencial de todo genuino proyecto crítico …
Estas son las apuestas del nuestro -y éste nuestro proponérselo.
Vayan pues por unos y otros estos domingos y el brindis de iniciación que ahora les enviamos para compartirlos. Siempre que quieran: amados lectores nuestros, hipócritas soñados, nuestros semejantes, hermanos en esta lunera glotonería insaciable … de tribu, mundo y crimen.
:: SK :: es posible gracias al apoyo de:
http://www.salonkritic.com
Leo Garriga i Agnès Batlle (Cel Obert a la Cultura, Ràdio 4, RNE, Radio Nacional de España)
Aquesta nit, 29 de gener de 2010, durant l'espai dedicat a la cultura de Cel Obert
ens hem desplaçat fins al barri de Gràcia
per tal de parlar i conèixer amb en Davis Lisboa,
ideant, pensador i creador de grans coses en petit format!
Per saber-ne més escolteu Cel Obert a la Cultura a Ràdio4 avui de 21 a 22h.
Leo Garriga i Agnès Batlle
http://www.rtve.es/radio/radio4/
www.davislisboa.com
www.davismuseum.com
Davis Lisboa - “A Book About Death" - MuBE - Museu Brasileiro da Escultura
“A Book About Death"
Collective Exhibition
MuBE - Museu Brasileiro da Escultura
February 3-27, 2010
MuBE – Museu Brasileiro da Escultura
Av. Europa, 218 - São Paulo - Brasil
CEP 01449 00
De terça a domingo das 10:00 as 19:00 hrs
11 2594-2601 - mube@mube.art.br
“A Book About Death” is a collaborative project conceived by american artist Matthew Rose for the Emily Harvey Foundation in New York City, where the original exhibition took place from September 10 – 22, 2009. Approximately 500 artists contributed 500 artworks in the form of post cards of varying sizes each created from works made especially to create an unbound book about death.
The exhibition paid special homage to Ray Johnson (1927-1995), a highly influential figure in contemporary American art, a formidable collage artist and long acknowledged as the “Father of Mail Art” with his creation of a network, The New York Correspondence School. The exhibition also paid homage and celebrated the life of Emily Harvey (1941-2004), the late art dealer who tirelessly promoted Fluxus artist and whose Foundation generously supported the project.
The exhibition opened with a packed house, and a line snaking up Broadway more than 500 people long waiting to get in the doors to make their own book. Since then, the exhibition has traveled to the Otis College of Art and Design in LA, The River Mill Art Gallery in New Jersey, The Mobius Gallery in Boston, MA, The Queens Museum in Queens, NY, The Sexta Literary Arts Festival in Tijuana in Mexico, as well as smaller galleries and schools in Louisiana, Wisconsin and Long Island. Complete sets of “A Book About Death have entered into the permanent collections of the Museum of Modern Art (Library), and the LA County Museum of Art Research Library.
And the project, in its sprawling global reach explored how we celebrate memory and death.
| Davis Lisboa |
| Hybrid-nex 1 |
| 2010 |
| Digital print on paper |
| 6 x 6 in |
| MuBE, Museu Brasileiro da Escultura, São Paulo, Brazil |
| Davis Lisboa |
| Hybrid-nex 2 |
| 2010 |
| Digital print on paper |
| 6 x 6 in |
| MuBE, Museu Brasileiro da Escultura, São Paulo, Brazil |
| Davis Lisboa |
| Hybrid-nex 3 |
| 2010 |
| Digital print on paper |
| 6 x 6 in |
| MuBE, Museu Brasileiro da Escultura, São Paulo, Brazil |
| Davis Lisboa |
| Hybrid-nex 4 |
| 2010 |
| Digital print on paper |
| 6 x 6 in |
| MuBE, Museu Brasileiro da Escultura, São Paulo, Brazil |
| Davis Lisboa |
| Hybrid-nex 5 |
| 2010 |
| Digital print on paper |
| 6 x 6 in |
| MuBE, Museu Brasileiro da Escultura, São Paulo, Brazil |
Davis Lisboa
"A Book About Death"
"Um Livro Sobre A Morte"
http://www.umlivrosobreamorte.blogspot.com
http://www.umlivrosobreamorte.blogspot.com
Davis Lisboa at "Um Livro Sobre A Morte"
http://umlivrosobreamorte.blogspot.com/search?q=davis+lisboa
http://umlivrosobreamorte.blogspot.com/search?q=davis+lisboa
Leo Garriga i Agnès Batlle (Cel Obert a la Cultura, Ràdio 4, RNE, Radio Nacional de España)
Cel Obert a la Cultura
Leo Garriga i Agnès Batlle interviews Davis Lisboa about Davis Museum.
Ràdio 4, RNE, Radio Nacional de España
http://www.rtve.es/podcast/radio-4/cel-obert-a-la-cultura/
Canal Contemporâneo (Brasil)
www.canalcontemporaneo.art.br
ANO 10 - N. 4 / 25 DE JANEIRO DE 2010
SIGA NO TWITTER E FACEBOOK
EDIÇÃO SIMPLIFICADA
Veja a edição integral online
Associe-se para recebê-la por emeio
AGENDA DE EVENTOS
Eduardo Kac na Laura Marsiaj Arte Contemporânea, Rio de Janeiro
abertura: 28/01, quinta-feira, 19-22h
29/01/2010 a 13/03/2010
english
Renata de Bonis na Laura Marsiaj Arte Contemporânea, Rio de Janeiro
abertura: 28/01, quinta-feira, 19-22h
29/01/2010 a 13/03/2010
english
Percepção na Galeria Leme, São Paulo
abertura: 27/01, quarta-feira, 19h
28/01/2010 a 13/03/2010
CIRCUITO
Caio Reisewitz no CCBB, Rio de Janeiro
12/01/2010 a 07/03/2010
Dez anos do núcleo contemporâneo no MAM, São Paulo
12/01/2010 a 4/04/2010
SALÕES&PRÊMIOS
Concurso para professores de arte e tecnologia da Unicamp, São Paulo
Programa Exposições 2010, Ribeirão Preto
COMO ATIÇAR A BRASA
Pequenos mundos de Jeanete Musatti por Camila Molina, Estado de S. Paulo
Pintura Eletrodigital por Paula Alzugaray, Istoé
Acontece em Kassel por Fábio Cypriano, Folha de S. Paulo
Bienal de SP terá Nuno Ramos, Nan Goldin e McQueen, por Jotabê Medeiros, O Estado de São Paulo
Os e-nformes são publicados duas vezes por semana: às segundas e quintas-feiras.
Para receber as edições integrais e ter acesso ao histórico de nove anos de e-nformes, torne-se um associado. Peça o boleto pelo formulário de cadastro ou pela sua área pessoal, caso você já esteja cadastrado no Canal. Ou, simplesmente, entre em contato com a nossa equipe. Conheça os planos de acesso do Canal e seus benefícios.
Envio de conteúdo / Content submission
Contato / Contact
Para deixar de receber os e-nformes / To quit our mailing list
Siga o Canal no Twitter e Facebook!
http://www.canalcontemporaneo.art.br
ANO 10 - N. 4 / 25 DE JANEIRO DE 2010
SIGA NO TWITTER E FACEBOOK
EDIÇÃO SIMPLIFICADA
Veja a edição integral online
Associe-se para recebê-la por emeio
AGENDA DE EVENTOS
Eduardo Kac na Laura Marsiaj Arte Contemporânea, Rio de Janeiro
abertura: 28/01, quinta-feira, 19-22h
29/01/2010 a 13/03/2010
english
Renata de Bonis na Laura Marsiaj Arte Contemporânea, Rio de Janeiro
abertura: 28/01, quinta-feira, 19-22h
29/01/2010 a 13/03/2010
english
Percepção na Galeria Leme, São Paulo
abertura: 27/01, quarta-feira, 19h
28/01/2010 a 13/03/2010
CIRCUITO
Caio Reisewitz no CCBB, Rio de Janeiro
12/01/2010 a 07/03/2010
Dez anos do núcleo contemporâneo no MAM, São Paulo
12/01/2010 a 4/04/2010
SALÕES&PRÊMIOS
Concurso para professores de arte e tecnologia da Unicamp, São Paulo
Programa Exposições 2010, Ribeirão Preto
COMO ATIÇAR A BRASA
Pequenos mundos de Jeanete Musatti por Camila Molina, Estado de S. Paulo
Pintura Eletrodigital por Paula Alzugaray, Istoé
Acontece em Kassel por Fábio Cypriano, Folha de S. Paulo
Bienal de SP terá Nuno Ramos, Nan Goldin e McQueen, por Jotabê Medeiros, O Estado de São Paulo
Os e-nformes são publicados duas vezes por semana: às segundas e quintas-feiras.
Para receber as edições integrais e ter acesso ao histórico de nove anos de e-nformes, torne-se um associado. Peça o boleto pelo formulário de cadastro ou pela sua área pessoal, caso você já esteja cadastrado no Canal. Ou, simplesmente, entre em contato com a nossa equipe. Conheça os planos de acesso do Canal e seus benefícios.
Envio de conteúdo / Content submission
Contato / Contact
Para deixar de receber os e-nformes / To quit our mailing list
Siga o Canal no Twitter e Facebook!
http://www.canalcontemporaneo.art.br
Angel Delgado (Jonathan Ferrara Gallery, New Orleans, USA)
Art Review
JANUARY 18, 2010
Angel Delgado and Luis Cruz Azaceta Shows
The divide between Cuba and the U.S. is greater than the 90 miles that separate them. As a post-revolutionary time warp, Cuba poses unique challenges to its artists even as its heritage provides a rich and timeless cultural reservoir from which to draw. As a Kafkaesque kind of conundrum where art supplies can be as hard to come by as ordinary freedom of expression, Cuba forces artists to be extra-resourceful in using whatever is at hand, and the work of Angel Delgado epitomizes this approach.
Known for controversial performance pieces, Delgado once was sentenced to six months in jail for publicly relieving himself on a copy of the Cuban Communist party newspaper. In prison he learned to make art from soap, handkerchiefs and bed sheets, items seen in this show overlaid with his iconic figures, alienated humans confronting locks, barred windows and barbed wire. A series of hanging buckets outlines the dimensions of his former cell. In each is a carved figure with water up to its neck, a metaphor for the looming dread of suffocation that all repression imposes.
The well-known American artist Luis Cruz Azaceta left Cuba as a child. After a stint in New York, he has made New Orleans his home for the past 17 years. His humanistic abstractions confront the absurdities of contemporary life, as we see in Blue (pictured), while others such as Swimming to Havana invoke Cuba in particular. His alienated figures and the beautiful if convoluted nature of his compositions touch on the universal as well as the particular paradoxes of the human condition, but with a hint of the ironic humor in Charlie Chaplin's anti-fascist films. As with Chaplin, Azaceta sees irony as the universal element that underlies both repression and our response to it. — D. Eric Bookhardt
Angel Delgado: Inside/Outside
Through Feb. 20
Jonathan Ferrara Gallery, 400a Julia St., 522-5471;
http://www.jonathanferraragallery.com
JANUARY 18, 2010
Angel Delgado and Luis Cruz Azaceta Shows
The divide between Cuba and the U.S. is greater than the 90 miles that separate them. As a post-revolutionary time warp, Cuba poses unique challenges to its artists even as its heritage provides a rich and timeless cultural reservoir from which to draw. As a Kafkaesque kind of conundrum where art supplies can be as hard to come by as ordinary freedom of expression, Cuba forces artists to be extra-resourceful in using whatever is at hand, and the work of Angel Delgado epitomizes this approach.
Known for controversial performance pieces, Delgado once was sentenced to six months in jail for publicly relieving himself on a copy of the Cuban Communist party newspaper. In prison he learned to make art from soap, handkerchiefs and bed sheets, items seen in this show overlaid with his iconic figures, alienated humans confronting locks, barred windows and barbed wire. A series of hanging buckets outlines the dimensions of his former cell. In each is a carved figure with water up to its neck, a metaphor for the looming dread of suffocation that all repression imposes.
The well-known American artist Luis Cruz Azaceta left Cuba as a child. After a stint in New York, he has made New Orleans his home for the past 17 years. His humanistic abstractions confront the absurdities of contemporary life, as we see in Blue (pictured), while others such as Swimming to Havana invoke Cuba in particular. His alienated figures and the beautiful if convoluted nature of his compositions touch on the universal as well as the particular paradoxes of the human condition, but with a hint of the ironic humor in Charlie Chaplin's anti-fascist films. As with Chaplin, Azaceta sees irony as the universal element that underlies both repression and our response to it. — D. Eric Bookhardt
Angel Delgado: Inside/Outside
Through Feb. 20
Jonathan Ferrara Gallery, 400a Julia St., 522-5471;
http://www.jonathanferraragallery.com
Girish ( New Arts Original, Londodn, United Kingdom)
Hello Davis
I saw your work on www.art4me.com and was very impressed I particularly enjoyed HYBRID-SACI.
We are an exciting New Media Company and organising a huge Spring Event.
We are looking for quality contemporary artists to exhibit their work at the event and I would like you to participate.
All Artists must have original work, no copies or prints.
The event will be held in London.
If you have any queries, do not hesitate to contact me. I hope to hear from you soon.
Client Testimonial: A professional company who are trying new things.
Kind regards,
Girish
http://www.newartoriginals.com
media1@newartoriginals.com
0207 193 1792
I saw your work on www.art4me.com and was very impressed I particularly enjoyed HYBRID-SACI.
We are an exciting New Media Company and organising a huge Spring Event.
We are looking for quality contemporary artists to exhibit their work at the event and I would like you to participate.
All Artists must have original work, no copies or prints.
The event will be held in London.
If you have any queries, do not hesitate to contact me. I hope to hear from you soon.
Client Testimonial: A professional company who are trying new things.
Kind regards,
Girish
http://www.newartoriginals.com
media1@newartoriginals.com
0207 193 1792
Paola Trevisan (Galleria De’ Marchi, Bologna, Italy)
Little Treasures
 
International Art Exhibition
curated by Paola Trevisan
Galleria De’ Marchi, Bologna, Italy
May 8 – 21, 2010
Dear Davis Lisboa,
While surfing on Internet we saw and appreciated your singular artworks published on your website and we decided to select your name to participate at this important exhibition organized by Trevisan International Art. We've been fascinated by your dreamy and intense art research and we reckon your art will bring new and creative stimulations among this exhibition.
On May ( from the 8th till the 21st ) we will organize the second edition of “Little Treasures”, a singular exhibition where each artist will show four small artworks of the size of cm. 20x20 (7.87x7.87 inches). This show will gather artists who joined some of our exhibitions and new artists who surely will enjoy to confront themselves with such a small but lovely size. This will be a high class exhibition in which each piece will turned out to be a precious jewel to be discovered and admired for its uniqueness, as well as seen in comparison with the other works.
Naturally, we will publish a catalogue of the exhibition of a small size too (cm. 16x16) where all artists will be presented with two pages, including a short statement and an artwork.
This would be the second edition as we had our first edition on May 2008 and the Galleria De’ Marchi in Bologna will be glad to host again this singular and extraordinary exhibition of little treasures. You can see some photos on previous events on both our websites.
Bologna will play a perfect host to the exhibition: a city of great cultural and artistic vitality, among the most imposing and picturesque in Italy, with its magnificent palaces, long colonnaded streets, mediaeval towers and the warm colour of its buildings.
By congratulating you for the quality of your works, we would like to invite you to read the presentation text of the exhibition and the full terms and conditions of "Little Treasures" you will find visiting our following links:
http://www.trevisanarte.com/eventi-eng.htm
http://www.trevisanarte.com
I also invite you to visit our newer website: http://www.trevisan-international-art.com . Should you decide to exhibit with us, you automatically become eligible to become a member of the 'TIA Forum Website'. This consists of a selected group of professional artists who receive full representation and exposure on the Trevisan International Art website, where biographical details, photographs of their work and exhibition projects are published. Also their comments and feedback are welcome in our continuously updated newsletter. Our artists find this an important European link to add to their own websites.
Please let me know if there are any questions that you might have - I am happy to help.
Kind regards
Paola Trevisan
Trevisan International Art
Phone: +39.3480013476
info@trevisanarte.com
http://www.trevisan-international-art.com
 
International Art Exhibition
curated by Paola Trevisan
Galleria De’ Marchi, Bologna, Italy
May 8 – 21, 2010
Dear Davis Lisboa,
While surfing on Internet we saw and appreciated your singular artworks published on your website and we decided to select your name to participate at this important exhibition organized by Trevisan International Art. We've been fascinated by your dreamy and intense art research and we reckon your art will bring new and creative stimulations among this exhibition.
On May ( from the 8th till the 21st ) we will organize the second edition of “Little Treasures”, a singular exhibition where each artist will show four small artworks of the size of cm. 20x20 (7.87x7.87 inches). This show will gather artists who joined some of our exhibitions and new artists who surely will enjoy to confront themselves with such a small but lovely size. This will be a high class exhibition in which each piece will turned out to be a precious jewel to be discovered and admired for its uniqueness, as well as seen in comparison with the other works.
Naturally, we will publish a catalogue of the exhibition of a small size too (cm. 16x16) where all artists will be presented with two pages, including a short statement and an artwork.
This would be the second edition as we had our first edition on May 2008 and the Galleria De’ Marchi in Bologna will be glad to host again this singular and extraordinary exhibition of little treasures. You can see some photos on previous events on both our websites.
Bologna will play a perfect host to the exhibition: a city of great cultural and artistic vitality, among the most imposing and picturesque in Italy, with its magnificent palaces, long colonnaded streets, mediaeval towers and the warm colour of its buildings.
By congratulating you for the quality of your works, we would like to invite you to read the presentation text of the exhibition and the full terms and conditions of "Little Treasures" you will find visiting our following links:
http://www.trevisanarte.com/eventi-eng.htm
http://www.trevisanarte.com
I also invite you to visit our newer website: http://www.trevisan-international-art.com . Should you decide to exhibit with us, you automatically become eligible to become a member of the 'TIA Forum Website'. This consists of a selected group of professional artists who receive full representation and exposure on the Trevisan International Art website, where biographical details, photographs of their work and exhibition projects are published. Also their comments and feedback are welcome in our continuously updated newsletter. Our artists find this an important European link to add to their own websites.
Please let me know if there are any questions that you might have - I am happy to help.
Kind regards
Paola Trevisan
Trevisan International Art
Phone: +39.3480013476
info@trevisanarte.com
http://www.trevisan-international-art.com
Suscribirse a:
Entradas (Atom)










